„Zrozumienie jest nagrodą pocieszenia dla przegranych”

Jeśli jednak masz w sobie gotowość i prawdziwe pragnienie zmiany, nie będzie Ci przeszkadzało, że pobudka jaką zafunduje Ci ta książka niekoniecznie będzie przyjemna.
W sumie kto chciałby się obudzić? Pobudki z reguły nie są przyjemne.
A wg. metody est – to właśnie masz zrobić aby Twoje życie mogło zacząć funkcjonować – obudzić się.
Myślisz, że żyjesz świadomie, jednak to co sprawia, że przeżywasz lęk, problemy i zniechęcenie wynika stąd, że wiele lat swojego życia poświęcasz na nieprzeżywanie. Jest tysiące sposobów nie przeżywania swojego życia – nie tylko uzależnienie czy granie różnych ról w relacjach z innymi

Siłą tej książki nie jest to, że opisuje jedną z kontrowersyjnych i owianych mitami, metod samorozwoju – ta książka sprawia, że sami stajemy się uczestnikami – sami stajemy wobec prawdy o swoim życiu i o tym, jak unikamy przeżywania, jak sami sprawiamy, że nasze życie nie wygląda do końca tak jakbyśmy tego chcieli.
To dobra rzecz dla tych, którzy wiedzą, że potrzebują zmiany, wiedzą co nie działa w ich życiu, ale jakoś nie mogą podjąć decyzji o tym, żeby wziąć odpowiedzialność za zamiany.
Chcą czegoś ale jednocześnie nie osiągają tego.

Jeśli chcesz już teraz zacząć czytać to kliknij TUTAJ: „Księga est”
a jeśli chcesz najpierw posłuchać co mówi Joe Vitale o tej książce i o tym jaki wpływ wywarła na jego życie to obejrz film:

Jeśli teraz chcesz zacząć czytać „Księgę est” to kliknij TUTAJ „Księga Est”

Tytuł książki może sugerować, że rzecz jest o jakiejś super nowoczesnej metodzie psychoterapii. O czymś, co jest więcej niż tylko metodą.

Nic bardziej mylącego. LeShan przypomina w niej i na swój własny sposób opowiada, o starej znanej prawdzie, że najistotniejszym czynnikiem uzdrawiającym w psychoterapii jest nie metoda, tylko dobra i głęboka relacja pomiędzy psychoterapeutą a jego klientem.

Moc uzdrawiania nie tkwi w technikach i ogólnych zasadach nurtów terapeutycznych. Zawiera się w zdolności terapeuty do tworzenia optymalnego dla danej osoby „środowiska wzrostu”. Metoda może okazać się skuteczna dopiero wtedy, gdy będzie korespondować z indywidualnymi potrzebami danej osoby, wobec której jest stosowana.

Refleksje LeShana dotyczące relacji pomiędzy psychoterapeutą a jego klientem mogą być szczególnie interesujące dla psychoterapeutów, dopiero rozpoczynających swoją przygodę z terapią. Dla bardziej doświadczonych stanowić mogą przypomnienie i powrót do tego, co łatwo może się zgubić w codziennej rutynie.

wyd. PI NLP, 2008 Warszawa

O powiązaniach muzyki i naszej emocjonalności wypowiada się Iza Dębicka – muzykoterapeuta:

„Istnieje zależność pomiędzy preferowaną emocjonalnością zawartą w danym utworze, czy gatunku muzyki, a rodzajem dominujących emocji u danego słuchacza (lub wykonawcy).
Podobne zależności udowodniono pomiędzy preferowanymi kolorami a rodzajem dominujących emocji u danego odbiorcy.
Porównuje się także strukturę muzyki do struktury osobowości człowieka. Mówi się na przykład, że ktoś jest wewnętrznie uporządkowany, zintegrowany, ma dobrze uformowane granice psychologiczne. O muzyce z kolei mówi się (wśród mzuykoterpautów, jak i psychoanalityków muzycznych), że dana muzyka, dany utwór ma wyraźnie zarysowaną konstrukcję architektoniczną, wyraźnie zarysowane, czytelne, jednoznaczne różne elementy muzyczne; np. Rytm, czy linię melodyczną.

W Świecie muzyków bardzo często używane jest pojęcie rysunku linii melodycznej. Może on być bardzo różny i opisywany jest tak samo, jak rysunek w sztukach plastycznych.

Zasady diagnozowania pacjenta na podstawie preferowanej, jak i wykonywanej muzyki, są porównywane do diagnozowania na podstawie psychorysunku.
W jednym i drugim przypadku zwraca się uwagę na rodzaj preferowanej, czy zastosowanej do improwizacji „kreski muzycznej”.
Podobnie jak kreska pozostawiona na kartce papieru, tak i linia melodyczna oraz rytm realizowany na instrumencie mogą być płynne, wyraziste, czytelne, bądź mało czytelne, zamazane, chaotyczne, poszarpane. Ktoś może np. Grać bardzo głośno na instrumencie, a w psychorysunku, może bardzo mocno naciskać ołówkiem na kartę papieru. Melodia i rytm, tak samo jak rysunki na papierze mogą mieć czytelną lub zamazaną strukturę.

Jednym z najbardziej reprezentatywnych muzycznych testów osobowościowych jest „Test upodobań Muzycznych” Cattella i Ebera. Jego podstawą jest przypuszczenie, że za odmienne reakcje ludzi na ten sam utwór muzyczny, odpowiedzialne są różne typy osobowości, istnieje, zatem zależność pomiędzy preferencjami, czyli wyborami muzycznymi, a cechami osobowości i temperamentu także wtedy, gdy cechy te zostają zmienione pod wpływem choroby.”
(„Psychiatria Polska”, 1984, T.XVIII, nr 1, s. 57),

Dla przykładu możemy przyjrzeć się związkom osobowości i upodobania do muzyki jazzowej.

Uzasadniając związki pomiędzy strukturą muzyki jazzowej a strukturą osobowości jej słuchaczy/wykonawców, psychologowie muzyki, psychoterapeuci/ muzykoterapeuci, a nawet psychiatrzy, stosujący muzykoterapię, podawali najczęściej następujące argumenty:

Osobowości zależne „reprezentują” charakterystyczną formę komunikowania się: komunikat werbalny takich osób, często jest niejasny, nieczytelny, zamazany; czym bardziej zatarte granice psychologiczne, tym bardziej zatarte komunikaty werbalne.
Widać to szczególnie na przykładzie człowieka znajdującego się pod wpływem alkoholu, czy narkotyków: język jego jest nieczytelny, zamazany, metro – rytmika wypowiadanych zdań bardzo nierówna, z wyraźnie słyszalnymi przyspieszeniami, bądź zwolnieniami tempa wypowiedzi. To samo widoczne jest w „języku ciała”, motoryce ciała, a co zatem idzie, wykonywanej muzyce.
Stąd uważa się, że osoby z cechami zależnościowymi, są autorami muzyki z pozacieranymi granicami pomiędzy poszczególnymi „komunikatami” muzycznymi. Chodzi tu głównie o takie elementy, jak rytm, akcentacja (zmienna i nieregularna), metrum oraz linia melodyczna (z licznymi skokami interwałowymi – co oznacza m.in. bardzo dużą zmienność i skrajność nastrojów; bądź poszarpany i/lub zamazany rysunek linii melodycznej, często bardzo trudny do uchwycenia i zapisania na papierze nutowym)

Są rodzaje muzyki, które mogą wywoływać stany zbliżone tych, jakie osiąga się po zażyciu narkotyków. Tak jak już udowodniono dawno, muzyka może wprowadzać w stany głębokiego transu, czy wywoływać stany zbliżone do halucynacji. Obserwowano to wśród ludów pierwotnych, gdy w trakcie różnych obrzędów‚ monotonne Śpiewy, gra na instrumentach oraz jednostajny, monotonny taniec, wprowadzał w stany hipnoidalne.
Z kolei muzyka mocno popędowa, czyli głośna, szybka, piskliwa, z nieregularną metro – rytmiką (podobnie jak w jazzie) wywoływała silne stany ekstatyczne, często do tego stopnia, że w niektórych plemionach, kulturach, dokonywano autokastracji, okaleczenia własnego ciała, nie czując w ogóle bólu (kult bogini Kybele podczas obrzędów płodności czy derwisze z Iraku – głośne i długo trwające dźwięki bębnów + taniec wprowadzały derwiszów w stan silnej ekstazy, stąd łatwo było dokonać samookaleczenia).

Regularny kontakt z tego rodzaju muzyką, może po jakimś czasie wywołać rozregulowanie fizjologiczne organizmu (np. być źródłem rozregulowania biochemicznego mózgu; rozregulowanie neurohormonalne i hormonalne),a to z kolei może być źródłem trwałych zmian w strukturze tkanki nerwowej i w konsekwencji może doprowadzać do zatarcia granic psychologicznych odbiorcy. Muzyka o takim, a nie innym kodzie muzycznym, może mieć wpływ na podświadomość.