„Zrozumienie jest nagrodą pocieszenia dla przegranych”

Jeśli jednak masz w sobie gotowość i prawdziwe pragnienie zmiany, nie będzie Ci przeszkadzało, że pobudka jaką zafunduje Ci ta książka niekoniecznie będzie przyjemna.
W sumie kto chciałby się obudzić? Pobudki z reguły nie są przyjemne.
A wg. metody est – to właśnie masz zrobić aby Twoje życie mogło zacząć funkcjonować – obudzić się.
Myślisz, że żyjesz świadomie, jednak to co sprawia, że przeżywasz lęk, problemy i zniechęcenie wynika stąd, że wiele lat swojego życia poświęcasz na nieprzeżywanie. Jest tysiące sposobów nie przeżywania swojego życia – nie tylko uzależnienie czy granie różnych ról w relacjach z innymi

Siłą tej książki nie jest to, że opisuje jedną z kontrowersyjnych i owianych mitami, metod samorozwoju – ta książka sprawia, że sami stajemy się uczestnikami – sami stajemy wobec prawdy o swoim życiu i o tym, jak unikamy przeżywania, jak sami sprawiamy, że nasze życie nie wygląda do końca tak jakbyśmy tego chcieli.
To dobra rzecz dla tych, którzy wiedzą, że potrzebują zmiany, wiedzą co nie działa w ich życiu, ale jakoś nie mogą podjąć decyzji o tym, żeby wziąć odpowiedzialność za zamiany.
Chcą czegoś ale jednocześnie nie osiągają tego.

Jeśli chcesz już teraz zacząć czytać to kliknij TUTAJ: „Księga est”
a jeśli chcesz najpierw posłuchać co mówi Joe Vitale o tej książce i o tym jaki wpływ wywarła na jego życie to obejrz film:

Jeśli teraz chcesz zacząć czytać „Księgę est” to kliknij TUTAJ „Księga Est”

Dużo zamieszania wywołuje również fakt, że psycholog często jest mylony z psychoterapeutą (który wcale nie musi być psychologiem)

Jakie przedmioty trzeba zdawać na maturze, gdzie później się wybrać dalej do szkoły, co studiować?

Psycholog to magister psychologii więc jeśli ktoś chce być psychologiem powinien studiować ten właśnie kierunek – na większości uniwersytetów są wydziały psychologii.

Na maturze można wybrać dowolne przedmioty. To, co się później studiuje, nie pokrywa się z żadnym z przedmiotów nauczanych w szkole.

zamierzam pójść na studia psychologiczne. Wykonując ostatnio testy na rodzaj inteligencji przeczytałam o swoim wyniku, że jest to inteligencja intrapersonalna (intuicyjna). Zastanawiam sie zatem czy psycholog to napewno dobry kierunek dla mnie?

Taki pojedynczy wynik testu nie wiele mówi o rzeczywistych predyspozycjach danej osoby. Dotego stwierdzenie jakiejś właściwości człowieka nie mówi nic o jego deficytach, a więc nie może być podstawą do uznania, że „nie nadaję się na…”. Jeśli takiej inteligencji towarzyszą jakieś deficyty np. interpresonalne, wówczas dobrze by było zająć się nimi w pracy nad sobą.
Jest jeszcze jedna ważna kwestia – mianowicie studiowanie psychologii nie jest równoznaczne z wykonywaniem zawodu związanego z pomaganiem ludziom.
Żeby móc pomagać innym czyli wykonywać zawód psychoterapeuty trzeba poza studiami odbyć własną terapię i szkolenie w jednej z licznych szkół psychoterapii.

Czym się zajmuje psycholog

Psycholog to raczej rodzaj wykształcenia niż zawód. Po studiach psychologicznych można wykonywać cały szereg różnych zawodów, z czego tylko część jest związana z pomaganiem ludziom.
Psycholodzy pracują w firmach w działach HR – pomagają w rekrutacji nowych pracowników, opracowywaniu sposobów motywowania pracowników, organizacji szkoleń tzw. umiejętności miękkich (rozwiązywanie konfliktów, komunikacja, organizacja czasu)
Mogą też pracować w działach czy agencjach reklamy.

Pomaganie ludziom też może wyglądać różnie i odbywać się w ramach różnych zawodów:

psychoterapeuty – praca z ludźmi z różnymi zaburzeniami – depresje, nerwice, uzależnienia itp

psychologa klinicznego – psycholog współpracujący z lekarzami w diagnozowaniu, leczeniu i rehabilitacji w różnych chorobach zarówno psychicznych, emocjonalnych jak i somatycznych. Np, psycholodzy kliniczni współpracują z lekarzami w rehabilitacji kardiologicznej po zawałach serca lub w rehabilitacji neurologicznej

coacha osobistego (life coach) – zajmującego się wspomaganiem rozwoju osobistego

Warto widzieć, że zawody psychoterapeuty i coacha nie są zarezerwowane wyłącznie dla psychologów i mogą wykonywać je osoby po innych kierunkach studiów np. pedagogice, resocjalizacji itp.
Istotne tu jest nie tyle rodzaj wykształcenia, co ukończenie odpowiednich szkoleń przygotowujących do praktycznego wykonywania tych zawodów

Nie wiesz jak możesz sobie z tym poradzić, nie wiesz jak zamknąć ten problem i zacząć żyć swobodnie?

Czy wiesz, że naprawdę nie musisz sobie z tym wszystkim radzić samej/samemu?

Na portalu Psychotekst.com powstaje właśnie grupa wsparcia  „PRZEMOC”,  gdzie możesz uzyskać nie tylko przydatne informacje ale też  pomoc psychologiczną.

Grupa ta jest rodzajem zamkniętego forum o wysokim poziomie bezpieczeństwa.

Nad rekrutacją i działaniem grupy czuwają wolontariusze (i admin), przeszkoleni w zakresie interwencji kryzysowej i pomagania online.

W pierwszym kontakcie mailowym dokładnie informują i omawiają, jak o siebie zadbać, jak chronić swoją anonimowość, bezpieczeństwo,  wspierają w szukaniu pomocy w realu.

Sama grupa jest stricte samopomocowa, czyli opiera się na aktywności osób mających ten sam rodzaj problemu, które wspierają się nawzajem i dzielą swoim doświadczeniem.

Dla osób uczestniczących w tego rodzaju grupach zazwyczaj najbardziej zdumiewające i wpierającej jest spostrzeżenie, że „inni mają tak samo”.  Przeżycia, które do tej pory powodowały poczucie niższości wynikające z tego, że „tylko mnie to dotyka” zmieniają się. Człowiek może się „wyprostować” i większym stopniu zaakceptować siebie, doświadczając zrozumienia grupy.

A zrozumienie  w takiej grupie wynika właśnie ze wspólnych doświadczeń.

Forum grupy „PRZEMOC” jest też czytelnią, zbiorem wiedzy i informacji o przemocy i możliwościach radzenia sobie z nią.

Portal Psychotekst prowadzi od dziewięciu lat, różnego rodzaju grupy wsparcia, założyła go i jest redaktorem naczelnym Małgorzata Osipczuk -

Małgorzata jest również psychologiem i psychoterapeutą, prowadzi psychoterapię, poradnictwo i interwencję kryzysową w ramach prywatnego gabinetu we Wrocławiu.

Podobne wpisy:

1. Przemoc w związku

Zakładamy, że obudzimy się w tej samej rzeczywistości co dzisiaj i to pozwala bez lęku wchodzić w każdy kolejny dzień naszego życia.

Jednak, to nie my panujemy nad porządkiem tego świata i takie momenty jak Ten, mocno pokazują nam tę prawdę.

Ludzie chyba nie poddają się terapii bo myślą że „jeszcze za wcześnie”  albo… po prostu nie wiedza co się z nimi dzieje. Nie rozumieją siebie?

Czy inny człowiek może pomoc siebie zrozumieć gdy ja siebie nie rozumiem?

Kalinowska mówi:

29 sierpnia 2009

Skąd wiemy, że człowiek potrzebuje psychoterapii?
Zazwyczaj jest tak, że człowiek napotykając jakieś trudności stara się uruchomić własne zasoby, aby sobie poradzić. Używa znanych sobie sposobów, umiejętności jakie ma, korzysta ze wsparcia bliskich i życzliwych mu osób.
W większości życiowych trudności ma poczucie, że problemy mijają lub się rozwiązują.
Ma lepsze i gorsze dni, ale zawsze jakoś sobie radzi.
Ale bywają sytuacje, że znane sposoby zawodzą, a wsparcie bliskich nie wystarcza. Problemy narastają w czasie i utrudniają normalne funkcjonowanie, np. człowiek ma coraz większe trudności aby wyrobić się w swoich obowiązkach i rolach.
To jest sygnał, że potrzebna jest pomoc z zewnątrz.
Psychoterapia jest nie tylko leczeniem poważnych zaburzeń psychicznych ale też jest sposobem na poradzenie sobie z sytuacjami, które w danym momencie w jakiś sposób człowieka przerastają.
Dlatego, właściwym momentem do podjęcia psychoterapii jest chwila, gdy człowiek strwierdza, że sam już sobie nie poradzi.

Ludzie częściej zwlekają z szukaniem pomocy psychoterapeutycznej myśląc, że ich problemy są zbyt małe, żeby móc o nich rozmawiać ze specjalistą.

W moim doświadczeniu nie ma takich sytuacji, aby ktoś zgłosił się po pomoc nie potrzebnie czy za wcześnie.

Jak znaleźć właściwego terapeutę?
Można pytać osób, które korzystały z terapii, czy poleciłyby swojego terapeutę, choć warto z pewnym dystansem podchodzić do poleceń.
Ale podstawową kwestią jest własne doświadczenie. Warto zaufać komuś doświadczonemu, polecanemu. Ważne jest też, aby „dać czas terapii”, żeby ocenić czy to coś daje, trzeba przynajmniej kilku spotkań.
Warto też cierpliwie i wytrwale szukać i pamiętać, że nawet najlepszy terapeuta, nic nie zdziała jeśli człowiek nie włoży w terapię swojego zaangażowania i decyzji o zmianie.

Anonymous mówi:

5 września 2009 o 21:56

Czy terapia bywa trudna?
Może bywa. Ja nie miałem z nią większych problemów. Cierpię na nerwicę lękową od ponad 5 lat. Przez pierwsze 4, zażywałem tylko leki, które szybko przyniosły ulgę ale nie prowadziły do wyleczenia.
W trakcie kolejnego „kryzysu” zacząłem się zastanawiać nad innymi możliwościami ratowania swojej „radości życia”. Ktoś w tedy rzucił hasło „terapia”. Zrobiłbym wszystko żeby sobie pomóc, żeby wreszcie przestać cierpieć. Terapia? Niech będzie i terapia… Początkowo miałem problemy z otwartością. Terapeuta dał mi do zrozumienia, że im bardziej będę otwarty, tym skuteczniejsze będzie leczenie ale też jasno komunikował, że powiem mu tylko tyle ile sam będę chciał. Po kilku sesjach opory zniknęły, a z perspektywy roku widzę nie tylko dobre rezultaty działań terapeutycznych ale i korzyści płynące z umiejętności otwartego mówienia o swoich odczuciach, uczuciach i przeżyciach.
Terapia pomaga mi w zmaganiach z chorobą, ponadto dzięki niej uczą się ciągle czegoś nowego dzięki czemu moje życie nabiera nowych blasków i radości nie tylko związanych z pracą, która do tej pory była moją jedyną pasją. Moja farmako i psychoterapia jeszcze trwają ale widzę wyraźną i coraz trwalszą poprawę samopoczucia. Jedyne czego żałuję to tego, że rozpocząłem terapię tak późno. Pewnie gdyby nie 4 zmarnowane lata, proces powrotu do zdrowia byłby znacznie szybszy i łatwiejszy.
Jeśli czujesz, że masz problem nie trać czasu, idź do specjalisty! Jedyne czym ryzykujesz to parę złotych za wizytę, podczas której najwyżej dowiesz się, że nic Ci nie jest. Gdyby ktoś udzielił by mi takiej rady kilka lat temu pewnie dzisiaj byłbym już w pełni zdrowym człowiekiem.

Anonymous 2 mówi:

7 września 2009 o 10:51

Parę ładnych lat temu,gdy wszystko już mi się zawaliło,poszłam do psychoterapeuty poleconego mi przez znajomą.Do dziś nie wiem,czy to były stracone lata czy odzyskane..Uzyskałam zrozumienie,głaski i brak osądzania moich postępków.Gdy dostrzegłam problemy z córką,zachęciłam ją również do pójścia na terapię.Teraz się zastanawiam,czy dobrze się stało?Wiem,że terapia doprowadza do zburzenia chorych konstrukcji oraz pomaga budować nowe i zdrowe.Wiem,że własnie z tego powodu dotychczasoe układy rodzinne pozornie „psują się”.Ale to co mi się przydarzyło jest potworne i mnie powoli zabija…Córka rozlicza mnie ze wszyskiego,co jej zrobiłam w dzieciństwie:z biedy,z bicia stosowanego w tamtych czasach jako normalna metoda wychowawcza,z każdej chwili w której nie miałam dla niej czasu lub z mojego zmęczenia.Twierdzi,że jestem powąznie chora i powinnam się leczyć.Tak orzekł jej /nasz terapeuta.Dlaczego tyle o tym?Dlatego,że wielokrotnie w czasie(4 lata) mojej terapiii sugerowałam,że może powinnam się leczyć,iść do psychiatry.Kiedyś wspomniałam o lęku jaki mi towarzyszy.Reakcja terapeuty:czy może pani ostatnio czytała ksiązkę na temat lęku?Sugestia,że przeczytane tematy wskakują do mojej psychiki jako objawy.Poczułam,że moja terapia to jest moje oszukiwanie nie wiem kogo,terapeuty,siebie,dzieci,męża itd.Poczułam się jak oszustka wielkiej klasy.Zrezygnowałam z terapii.

Kalinowska mówi:

7 września 2009 o 11:51

Często tak się zdarza, że bliscy nalegają na terapię członka rodziny, a potem okazuje się, że zmiany co prawda zachodzą, ale nie takie jakich oczekiwali. To rzeczywiście może być trudne.
Jeśli terapia będzie dobrze iść to takie zachowania córki powinny za jakiś czas, ustąpić.
Do tego czasu rozwiązaniem może być wyraźne stawianie granic i określanie tego, czego Pani w kontakcie z córką oczekuje i jakich rozmów nie chce Pani z nią prowadzić. Może Pani odmówić uczestniczenia w rozmowie o czymś, o czym Pani nie chce z nią rozmawiać lub w formie, która jest dla Pani nie do przyjęcia.

Anonymous mówi:

7 września 2009

Czy terapia bywa trudna? – małe uzupełnienie:-)
Oczywiście NIE JESTEM FACHOWCEM ale z moich doświadczeń z nerwicą lękową wynika, że najlepsze rezultaty dało jednoczesne wsparcie psychiatry (z jego farmakoterapią) i terapeuty. Bez wątpienia jest to kwestia jednostki chorobowej. Niezależnie od doświadczeń Pani piszącej o swoich relacjach z córką zachęcam do szukania pomocy u „speców”. Oczywiście aktualnym pozostaje pytanie kto „specem” jest, a kto nie. Przypomina mi się powiedzenie: po owocach ich poznacie… ale pewnie warto zasięgnąć języka jeszcze przed pierwszą wizytą. Nie wiem czy Pani Elżbieta się ze mną zgodzi ale chyba najlepiej zacząć od sprawdzenia czy terapeuta posiada odpowiedni certyfikat. W moim odczuciu ważne są również relacje z terapeutą. Zaufanie i jeszcze to coś co kolokwialnie nazywa się „nadawaniem na tych samych falach”.
P.S. Jeszcze jedno… zdaje się, że nie każda szkoła terapeutyczna jednakowo dobrze radzi sobie z różnymi chorobami. Do tego na przykład może się nam przydać psychiatra. A tak przy okazji to jakie Pani zdaniem nurty terapeutyczne najlepiej radzą sobie z nerwicą lękową?

Kalinowska mówi:

8 września 2009

Terapia nie musi być długo trwała, to w części zależy od tego w jakim nurcie psychoterapeutycznym pracuje terapeuta, a w części od osoby, która się leczy.
Psychoanaliza będzie trwała znacznie dłużej niż terapia krótkoterminowa.
Każda ze szkół psychoterapeutycznych podąża ku celowi terapii inną drogą i trochę co innego stawia sobie za cel.
Z badań nad psychoterapią, wynika, że metoda psychoterapii jest mało znaczącym czynnikiem jeśli chodzi o jej efektywność. Najistotniejszy jest kontakt klienta z psychoterapeutą, dobra relacja, dobre dopasowanie. Reszta jest już wtórna.
A więc terapie krótkoterminowe są równie skuteczne co te długoterminowe.
Jeśli chodzi o długość pracy po której widać efekty, to też zależy od klienta – od jego gotowości na zmiany, a także od determinacji i zaangażowania.
Pracując tą samą metodą z różnymi osobami uzyskiwałam bardzo różne efekty. Od 10 sesji, po których nie było już powodu dalej się spotykać, po roczne czy półtoraroczne terapie.
Pierwsze efekty, drobne zmiany pojawiają się zazwyczaj po dwóch sesjach. Często pierwsza daje rodzaj ulgi w czasie i zaraz po, ale to jest krótkotrwały efekt.
Pierwsze zmiany są zazwyczaj nietrwałe i to jest normalne, choć dość „dołujące”. Zmiana przypomina takie falowanie – do przodu, do tyłu, do przodu, do tyłu – w ogólnym rozrachunku do przodu.

Terapie grupowe są bardzo skuteczne, zwłaszcza takie, które „uruchamiają” ciało.

Prowadziłam kiedyś taką grupę z elementami choreoterapii i było to bardzo skuteczne.
Niemniej jednak, jeśli taka grupa bardzo koliduje z normalnymi obowiązkami, warto poszukać czegoś innego.

Jeśli chodzi o to, czy można wyjść z lęków bez terapii, odpowiedź jest twierdząca. Do tego samego celu, można dojść na wiele różnych sposób, a terapia jest jednym z nich.
Jeśli ktoś nie jest przekonany, że w jego przypadku to ma sens, jeżeli jakieś jego własne działania dają dobre efekty, to warto je kontynuować. Zazwyczaj jednak terapia wiele przyspiesza i ułatwia. To trochę tak jakby wybierać pomiędzy podróżowaniem na piechotę, a samochodem.

Czasem można i na piechotę, zwłaszcza jak dystans jest krótki i pogoda ładna (jak problemy nie są bardzo nasilone, a osoba ma np. wsparcie w swoim otoczeniu)

W niektórych przypadkach jednak podróż zajęłaby zbyt wiele czasu, a zmęczony nią człowiek, mógłby w ogóle z niej zrezygnować i nigdy nie dotrzeć tam, gdzie się wybierał.

Odpowiedź na te pytania była celem badań przeprowadzonych przez Agatę Leśnicką w sierpniu 2008r.

(„Polskojęzyczna e-terapia – ankieta dla specjalistów prowadzących psychoterapię przez internet.” Via Medica 2009, tom 6, nr2 43-50)

Warto wziąć pod uwagę, że środowisko internetowe dynamicznie się zmienia, a zatem dane dotyczące ilości osób świadczących pomoc psychologiczną przez internet mogą być już nieaktualne.

Autorka odnalazła adresy psychologów/psychoterapeutów świadczących pomoc przez internet, za pomocą wyszukiwarki Google i fraz:

terapeuta on-line;
konsultacje psychologiczne on-line;
e-terapia;
cyberterapia;
psychoterapia on-line;
terapia on-line;
terapia przez internet;
pomoc przez internet;
psycholog on-line;
terapia przez sieć;
psycholog w sieci;
wsparcie psychologa;
psycholog za darmo;
internetowa poradnia psychologiczna

W ten sposób autorka odnalazła 73 adresy różnych stron świadczących tego typu pomoc. Ponieważ niektóre strony oferowały pomoc większej ilości terapeutów, a nie tylko jednego, autorka oszacowała ilość polskich terapeutów on-line na ok 100 osób.

Do tych osób wysłała maile z prośbą o wypełnienie ankiety nt. świadczonej pomocy i  wyjaśnieniem celu badań. Zaproszenie do wypełnienia ankiety było wysłane kilkukrotnie.

Stronę z ankietą odwiedziło 40 osób, a wypełniło ją 21

Wynik zwrotów od wszystkich poinformowanych o badaniu – ok 30%

Można to interpretować różnie – autorka skłania się ku wyjaśnieniu, że ankietę wypełniły osoby pewnie czujące się w swojej roli osoby pomagającej przez internet.

Bierze też pod uwagę fakt, że część adresów mogła być już nieaktualna, no i oczywiście nie wszyscy chcą poświęcić swój czas na wypełnianie ankiet.

Sześć spośród osób zaproszonych do badania spontanicznie wyraziło swoje zainteresowanie jego wynikami. Dla autorki było  to sygnałem, zapotrzebowania na wiedzę i badania dotyczące tego obszaru.

Z przeprowadzonych badań wyłania się obraz psychologa udzielającego pomocy on-line.

Kim jest ta tajemnicza osoba?

Jest kobietą (71% to kobiety 29% mężczyźni), w wieku 35 lat (+/- 7), z wyższym wykształceniem. Niekoniecznie jest psychologiem, ale ma wyższe wykształcenie.
16 osób spośród badanych miało wykształcenie psychologiczne, jedna osoba była psychiatrą, a pozostałe miały inny rodzaj wykształcenia.
76% badanych zadeklarowało, że wykonuje zawód psychoterapeuty, a 43%, że pracuje pod superwizją.
52% spośród badanych należy do stowarzyszeń psychologicznych i psychoterapeutycznych z czego najwięcej do PTP.

Tak więc wracając do wyłaniającego się obrazu – mamy do czynienia z psychoterapeutą, który prawdopodobnie, choć niekoniecznie pracuje pod superwizją i należy do jakiś organizacji zrzeszających psychoterapeutów i/lub psychologów.

W większości, badani stosowali w pracy on-line podejście behawioralno-poznawcze (pojedyncze osoby stosowały inne podejścia – psychodynamiczne, skoncentrowane na rozwiązaniach, strategiczne, humanistyczne, eklektyczne i gestalt).
Wszyscy badani pracowali również w tradycyjnym gabinecie psychoterapeutycznym.

W większości osoby badane miały dość krótkie doświadczenie w pracy on-line prawie połowa badanych pracuje tak od roku lub krócej. Wśród badanych 3 osoby miały staż ponad 5- cio letni, czyli były to osoby, pracujące w ten sposób niemalże od początku, upowszechnienia się  internetu w Polsce.

Autorka zadała też pytanie o zasady i formy pomoc. Okazało się, e- terapeuci najczęściej wykorzystują do pomagania kontakt przez pocztę email, ograniczony do jednorazowych konsultacji.

Może to być związane z uznaniem przez nich, że jest to wstępna forma kontaktu z terapeutą motywującą do innych form pomocy.

W badaniu ujawniła się też druga słabiej nasilona tendencja do podtrzymywania kontaktu w czasie ok. miesiąca. Przypuszczalnie jest to sygnał rozwijającej się w Polskim internecie właściwej e-terapii czyli oddziaływania ograniczonego wyłącznie do kontaktu przez internet.

Ze swojego doświadczenia wiem, że w niektórych (choć nie wszystkich) sytuacjach jest to w zupełności wystarczająca pomoc.

W zdecydowanej większości e-terapeuci nie wymagają podawania danych adresowych czy identyfikujących klienta. Jedynie połowa pozostawiała klientom możliwość kontaktu poza internetem, w większości (prawie wszyscy) informują o ograniczeniach kontaktu on-line i innych możliwych formach pomocy.

Ważnym i jednocześnie niepokojącym wnioskiem płynącym z badań jest to, że większość badanych (70%) nie stosowała żadnych zabezpieczeń przepływu informacji pomiędzy terapeutą a klientem.

Myślę, że z tych badań wynikają ważne wnioski zarówno dla osób korzystających z tego rodzaju pomocy jak i dla profesjonalistów:

wnioski dla klientów

Badana grupa okazała się grupą osób profesjonalnie przygotowanych do prowadzenia pomocy psychologicznej, mającą doświadczenie pracy psychoterapeutycznej również w tradycyjnej formie. Korzystanie z superwizji, praca w ramach zdefiniowanego nurtu psychoterapeutycznego czy informowanie o różnych możliwościach pomocy i ograniczaniach kontaktu on-line, pokazuje, że osoby te stosują standardy obowiązujące również w tradycyjnej psychoterapii.

Zastanawiająca jest mała liczna osób które wzięły udział w badaniu i to na ile reprezentatywna jest to grupa.
Z pewnością więc, można jedynie stwierdzić, że istnieją w sieci osoby rzeczywiście przygotowane do udzielania tego rodzaju pomocy i stosujące standardy przyjęte za obowiązujące w tradycyjnej psychoterapii.

Jednakże osoba szukająca tego rodzaju pomocy nie ma gwarancji, że na takiego właśnie specjalistę trafi. Internet daje szerokie możliwości autokreacji i nie jest wykluczone, że za pomaganie biorą się osoby, nie mające do tego właściwego przygotowania.

wnioski dla profesjonalistów:

Fakt, że nie do końca wiadomo kto właściwie stoi za taką czy inną ofertą pomocy on-line, jest argumentem przemawiający za koniecznością współpracy profesjonalistów na rzecz zadbania o wysoki poziom tego rodzaju pomocy.
Inną niezwykle ważną kwestią jest „douczenie” środowiska psychoterapeutów odnośnie bezpieczeństwa informacji w sieci, a także współpraca na rzecz ułatwienia dostępu do „narzędzi internetowych” obsługujących tego rodzaju pomoc.
Myślę, że pojawia się duża przestrzeń dla powstania i aktywnego działania organizacji stowarzyszającej specjalistów on-line. Szczególnie, że środowisko to, ze względu na specyfikę działalności – w wirtualnej przestrzeni, jest dość rozproszone.

Profesjonaliści zainteresowani powstaniem stowarzyszenia mogą przyłączyć się do tej inicjatywy na forum psychologii społecznej

Podobne wpisy:

1. Czy psycholog może pomóc przez internet?
2. Historia e-terapii
3. Jak bezpiecznie korzystać z pomocy psychologicznej w internecie?

Ktoś cierpi z powodu różnych problemów, których waga wydaje się nam wątpliwa, ktoś nie wierzy w siebie, choć wyraźnie widzimy jej potencjał. To są sytuacje, w których chciałoby się powiedzieć, „weź się w garść”, „zacznij inaczej myśleć”, i wielu próbuje tak właśnie robić, racjonalnymi argumentami próbuje przekonać kogoś do zmiany myślenia.
To się nie udaje, bo zmiana przekonań na temat siebie i świata nie jest taką prostą rzeczą.
Przekonania są filtrem przez który przepuszczamy nasze doświadczenie i sprawiają, że zauważamy głównie to, co je potwierdza.
Jeśli ktoś jest przekonany, że inni go nie lubią, łatwiej zauważy przejawy odrzucenia niż przyjazne gesty. Do tego, przyjazne gesty będą wydawać mu się czymś podejrzanym, czymś co ma drugie dno. Więc też będą wpadać w kategorię „odrzucenie”.
Zazwyczaj takie a nie inne przekonanie jest do czegoś potrzebne, pełni jakąś funkcję w całości życia emocjonalnego danej osoby, więc zmiana myślenia pociąga za sobą konieczność głębszej i bardziej całościowej zmiany. Dlatego nie da się kogoś przekonać do zmiany za pomocą racjonalnej argumentacji.

Dodatkowo nacisk bliskich na zmianę jest często odbierany jako przejaw braku akceptacji i wywołuje reakcje obronne w postaci zaprzeczania problemom.
Często „osoby z problemem” czują się tak osaczone przez bliskich i ich nacisk na zmiany, że nie znajdują przestrzeni, do tego, zdecydować co i jak by chciały zmieniać. Więc nie zmieniają się.
Tak więc często silne pragnienie pomagania komuś w zmianie sprawia, że ta osoba się nie zmienia.

To co zazwyczaj znika z pola widzenia komuś kto chce pomagać drugiemu to własna osoba i powody, dla których pragnie się zmiany w drugiej osobie. Często szczera odpowiedź na pytanie „po co mi jej/jego zmiana?”, „co zmieni się w MOIM życiu, gdy On/Ona się zmieni?”

Jeśli chcesz pomóc komuś bliskiemu zacznij właśnie od odpowiedzi na to pytanie jakiej zmiany spodziewasz się w swoim życiu, gdy ta osoba się zmieni. Zbadaj na ile dajesz prawo bliskiej osobie do pozostania taką jaką jest. Jeśli, w dużym stopniu zmiana w Twoim życiu zależy, od zmiany tej osoby, poszukaj najpierw sposobów, jak możesz zadbać o siebie w inny sposób, bez zmieniania kogoś bliskiego.

1. Mąż mówi:

   29 Lipiec 2009 o 8:55 (Edytuj)

   Witam. Mam pytanie odnośnie tego jak pomóc mojej żonie. Jesteśmy młodym małżeństwem. Żona ma 27 lat. Od ponad trzech lat ma ciągły problem z akceptacja swojego ciała. Zawsze uważa sie za zbyt grubą, nie atrakcyjną. Za każdymn razem kiedy spojrzy w lustro mówi, że jest za gruba i nie może na siebie patrzeć. Dodam, że moja zona jest osobą bardzo atrakcyjna i szczupłą. Wszyscy to widzą tylko nie ona. Jest wzrostu 176 cm i waży 53 kg. Chce ważyć ciagle mniej. Nie liczy kalori, odżywia sie może nie obficie ale jednak nie odmawia sobie posiłków choc są bardzo małe. Wydaje mi się, że przez to poczucie nie jest szczęśliwa i często ją to męczy. Jak mogę jej pomóc? Kiedy ktokolwiek mówi jej, że jest bardzo szupła i piekna ona nie bierze tego na poważnie bo “wie swoje”. Serdecznie proszę o poradę.

1. kalinowska mówi:

   29 Lipiec 2009 o 9:05 (Edytuj)

   @Mąż

   Kiedy ktokolwiek mówi jej, że jest bardzo szupła i piekna ona nie bierze tego na poważnie bo “wie swoje”.

   To nie jest dziwne, ze tego typu informacje nie trafiają do niej, bo tu nie chodzi, o to, czy ona rzeczywiście jest szczupła czy nie, tylko tak jak Pan napisał, o brak akceptacji swojego ciała. A jeszcze głębiej o brak akceptacji samej siebie.
   Dopóki ona nie zacznie sama o sobie myśleć dobrze, dotąd nie będzie zadowolona z siebie, choćby wygrała konkurs na najpiękniejszą kobietę świata.
   Zmiana musi się dokonać w jej wnętrzu, do którego ona tylko ma dostęp bezpośredni.
   Zmiana powinna dotyczyć nie tyle ciała, co zgody na samą siebie, ze swoimi słabościami i niedoskonałościami. Kiedy to się stanie, pojawi się spokój w kwestii ciała.
   Skupianie się na ciele, jest sposobem na poczucie się dobrze z samą sobą. Ale niestety ten sposób nie prowadzi do tego celu. Kiedy ona chudnie, kiedy panuje nad jedzeniem ma poczucie kontroli i to daje ulgę, ale jednocześnie w dłuższej perspektywie pojawia się lęk przed utratą kontroli i nad jedzeniem, nad swoim kształtem, a głębiej nad swoim życiem.
   Skupianie się na jedzeniu i kształcie ciała, dając ulgę nie pozwala na dojście do akceptacji siebie.
   Na pewno pomocne będzie dla niej doświadczanie Pańskiej akceptacji i myślę, że warto, aby przynajmniej Pan nie dał się wciągnąć w temat jedzenia i kształtu. Aby to nie stawało się jedyną czy najważniejszą treścią Waszej relacji.
   To, że taka postawa jest pomocna, może być trudne do zauważenia, bo to nie jest sposób na rozwiązanie jej problemu, to jest sposób na wsparcie, na towarzyszenie jej w tej trudności.

   Co Pan może zrobić – to, co już Pan robi – być z nią, kochać ją i okazywać tę miłość. Myślę, też, że dobrze by było gdyby Pan nie skupiał się wyłącznie na jej problemie

1. Tyna mówi:

   21 Lipiec 2009 o 12:07 (Edytuj)

   Moim problemem jest to, ze nie potrafie pomoc bliskiej mi osobie.. Jestem przerazona, bo codziennie odkrywam, ze ma nowe problemy.. Znalazl na czas wakacyjny prace, ktorej nie chcial, wszystko poszlo nie po jego mysli, doluje sie nie moze spac.. Nie moze tej pracy juz zmienic. Moze zrezygnowac ale wtedy juz nie dostanie innej. To jest chyba glowny problem. Przez to chodzi poddenerwowany. Slysze jak glos mu sie zalamuje jak mowi o pracy. Probuje go wspierac naprawde ale czasem mimo wszystko wydaje mi sie, ze nie jestem dostatecznym oparciem. Postanowilam budzic go do pracy, zeby lepiej mu sie wstawalo. Nie mowi jak jest w pracy powtarza wciaz tylko, ze nie bedzie narzekal, bo nie powinien a jak pytam to nie odpowiada-nie chce o tym mowic. Probuje mu wytlumaczyc, zeby postaral sie zmienic nastawienie, ale latwo powiedziec. Pracuje dosc dlugo jest wiecznie zmeczony na dodatek malo spi, bo nie moze zasnac. Czasem nawet ja go czyms dobije, mam gorszy dzien powiem cos niemilego.. Naprawde nie wiem co zrobic.. Jak pomoc. To naprawde wspanialy i wyrozumialy czlowiek, nie chce zeby cierpial.

kalinowska mówi:

Tyna, usilnie chcesz zmienić stan emocjonalny tego człowieka. Trudno Ci towarzyszyć mu w tym obciążeniu pracą. Mam wrażenie, że Ty gorzej znosisz jego trudności niż on sam. Zobacz on podjął decyzję – wie co robi. Nie jest pod przymusem – jeśli byłoby to naprawdę ponad siły zrezygnowałby. Nie robi tego, więc ma ku temu ważne powody. W każdym razie on wybrał, jest mu ciężko ale nie chce się nad sobą rozczulać i mówić o tym.

Sprawdź co stoi za Twoją potrzebą mówienia o jego problemach. Czy nie jest tak, że jest to sposób na poradzenie sobie z napięciem, jakie TY czujesz kiedy widzisz, że jest mu ciężko?

Możesz mu pomóc nie wpadając w panikę na widok jego zmęczenia. Możesz mu pomóc słysząc go, w jego prośbie aby nie rozmawiać o tym. Możesz mu pomóc tym, że nie będziesz koncentrować się wyłącznie na jego pracy, pamiętając, że jego życie to coś więcej niż problem z pracą.

Podobne wpisy:

1. Uzależnienia – dlaczego nie mogę przestać, choć wiem, że mi to szkodzi

asia mówi:

Witam serdecznie Jak każdy człowiek miewam gorsze i lepsze dni. Tylko u mnie niestety przechodzi to ze skrajnosci w skrajność, tak jak wiele rzeczy np od dłuższego czasu nie pije alkoholu a wcześniej go nagminnie naduzywałam. Albo widuje sie z kimś codziennie w nadmiernych ilosciach, albio sie odcinam zupełnie. Albo z kimś jestem i muszę to odczówac na kazdej pląszczyxnie zycia, albo sie odcinam od danej osoby ( oczywiście wczesniej bardzooo cierpie uzalam sie nad sobą i wyszukóję winy odciecia u drugeij osoby). Leczylam sie na depresje jednak mimo wszystko wachania nastrojów i odczuć to nie zmieniło. Bardzo bym chciałą być osobą mądrą, rozsadną i przedewszystkim zdrową, jednak sa niestey momenty nad którymu nie ppanuję. Emocje z którymi sobie nie radze. Boje sie tego, pragbnę być stabilna. Jesczez jedno co mnie najbardziej przeraża, często gdy wydaje mi sie że jest wszystko na dobrej drodze mam ogromną motywacje do życia działąmnia, mój mózg działą sprawnie natomiast wystarczy, że sie czymś przejmuję załąpuję ogromne samobujcze doły. Czy jest szansa bym prowadziłą normalne zycie pełne harmonii i miłości???

kalinowska mówi:

@asia Zachęcam do skonsultowania się ze specjalistą – psychologiem, psychoterapeutą, najlepiej kimś, kto ma pojęcie o uzależnieniach – terapeutą uzależnień. „Nagminnie nadużywany” alkohol zaburza funkcjonowanie emocjonalne, stąd mogą być zarówno huśtawki nastroju jak i objawy depresyjne. Jeśli się przez jakiś czas używało dużo alkoholu, to problem z emocjami pojawia się nie tylko w czasie picia lub zaraz po, ale tez w momencie odstawienia i nie picia go w ogóle. Bierze się to stąd, że alkohol jest używany jako „znieczulacz” pozwala się odciąć od przeżywania siebie i świata. Staje się z czasem jedynym sposobem na radzenie sobie z emocjami. Teraz, gdy po jakimś czasie, się go odstawi i zaczynają te wszystkie emocje docierać do świadomości, to nie wiadomo co z tym zrobić. Leczenie na depresję, w tej sytuacji nie wiele pomaga, bo nie o depresję tutaj chodzi. Trzeba nauczyć się radzić sobie z emocjami na trzeźwo, bo w przeciwnym razie picie wróci i będzie dalej pogarszało stan emocjonalny. To można ustabilizować i najszybciej (co nie znaczy szybko), i najpewniej się to osiągnie z pomocą psychoterapeutyczną.

Katarzyna mówi:

Witam! Chciałaby uzyskać pomoc psychologiczną… Borykam się z uzależnieniem od nikotyny, kofeiny i słodyczy. Chciałabym zerwać z nałogami ale nie wiem jak mam sobie pomóc. Widze że mój organizm coraz gorzej radzi sobie z tymi używkami i powoli podupadam na zdrowiu. Dodatkowo dowiedziałam się że moja bliska koleżanka ma nowotwór złośliwy. Ciągle dręczą mnie myśli że ja moge być następna (a niedawno urodziłam synka) i tak ciężko jest myśleć że mogłbym zachorować i nie być obecną w jego rozwoju. Te lęki dodatkowo nakręcają moje uzależnienia. I zamiast wyzbywać się ich popadam w wieksze uzależnienie. Nie wiem co ma robić. proszę o pomoc….

kalinowska mówi:

@Katarzyna Trudno się dziwić, że lęk nie pomaga w poradzeniu sobie z uzależnieniem. Człowiek po to używa różnego rodzaju substancji chemicznych, żeby nie czuć. Nie czuć siebie, emocji, żeby się odciąć od rzeczywistości. Substancje psychoaktywne (np. nikotyna) działają na mózg i zmieniają emocje, podczas gdy sytuacja, jaka je wywołała pozostaje bez zmian. To tak jakby brać środki znieczulające na bolącego zęba. Ząb przestanie boleć, ale będzie się psuć dalej, więc jeśli środków zabraknie, ból będzie jeszcze większy. Więc ma się dwa wyjścia albo brać jeszcze więcej, częściej i nie pozwolić aby kiedykolwiek tych środków zabrakło, albo czasowo zgodzić się na przeżywanie bólu i coś zrobić z zębem (najlepiej udać się do specjalisty J). Przekładając to na uzależnienia, żeby wyjść z problemu tego rodzaju, trzeba zgodzić się na ból psychiczny i zrobić coś z przyczyną tego bólu. Też znaleźć inne sposoby na radzenie sobie ze światem i ze sobą. Kiedy Pani się straszy, myśląc „mogę mieć raka”, to dopóki nie połączy Pani tego odczucia, z decyzją o zmianie, dotąd lęk będzie zwiększał pragnienie palenia czy jedzenia słodyczy. Będzie Pani szukała sposobu aby nie czuć lęku i będzie się Pani pobudzała do działania kofeiną i uspokajała papierosami i słodyczami.

Katarzyna mówi:

Dziękuje za odpowiedź. Ma Pani 100% racji. Aktualnie nie żyje z sobą w zgodzie. Wiele rzeczy mnie “boli” ale nie wiem jak mam sobie z tym poradzić. Może inaczej. nie mam czasu żeby rozwiązać wiele spraw, które sie nawarstwiają. Łatwiej stanąć na balkonie i zapalić papierosa, niż uporać się z problemem. Nawet nie wiem od czego mam zacząć. Chyba najbardziej potrzebuje czasu dla siebie. Swoich własnych przyjemności ale odkąd urodził się moj syn nie mam go wcale. Pozdrawiam

kalinowska mówi:

Pani Katarzyno, rzeczywiście w tym co Pani pisze jest kilka kwestii do uporządkowania. Jeśli je zostawić tak jak są, będą one generowały Pani niepokój i warto by się za nie wziąć. Są w tym co Pani pisze przynajmniej trzy ważne obszary: 1. nie załatwione, nawarstwiające się sprawy 2. problem połączenia potrzeby własnej przestrzeni i czasu z opieką i wychowywaniem dziecka. Tu jest moment, w którym potrzeba znaleźć nowe sposoby, na zaspokajanie tej potrzeby, ponieważ dawny styl kiedy dziecka nie było, nie będzie możliwy do wprowadzenia w życie, jeszcze przez długi czas 3. problem decyzji co zrobić z paleniem – palić czy nie palić Aby zacząć warto by dokonać decyzji, która z wymienionych kwestii (lub jakaś zupełnie inna, nie wymieniona w naszej rozmowie) jest najważniejsza na dziś. I nią się zająć. Jeśli by Pani wypisała hasłowo jakie sprawy się nawarstwiają mogłabym pokazać Pani, jak można je sobie poukładać aby łatwiej odpowiedzieć sobie na pytanie, od czego zacząć. Możemy to zrobić tutaj na forum otwartym i będzie to wtedy na dość ogólnym poziomie. Jeśli by chciała Pani uzyskać bardziej szczegółową i konkretną pomoc, zapraszam na mailową rozmowę indywidualną szczegóły znajdzie Pani w dziale „pomoc on-line”. Zdecydowanie jest to rodzaj trudności, w których pomoc przez internet się dobrze sprawdza.

grafika

Podobne wpisy:

1. Alkohol nie jest lekarstwem na smutek
2. Rodzice mojego chłopaka nie uważają go za dorosłego, choć ma 22 lata
3. Jak pomóc komuś, kto ma problemy

.