-         Zobacz jak nachlapałeś – weź to wytrzyj

-         GDZIE RZUCASZ RĘCZNIK!!! – pomyśl trochę zanim coś zrobisz

-         Czy możesz wydmuchać nos, przecież nie da się tak oddychać.

-         ….

Ile tak można? Długo, naprawdę długo. Czy to skuteczne? Tak, na chwilę rozładowuje rodzicielską frustrację, że nie jest tak jak by się chciało ale jeśli chodzi o „młode” -  oni odporni są na takie teksty. Nie przejmują się nimi. W najlepszym razie puszczają mimo ucha, w najgorszym buntują się dyskutują, robią miny, ciężko wzdychają i mamroczą pod nosem.

 „Dzieci są podobne do sprężyn, które stawiają tym większy opór, im bardziej są naciskane”

Tak mówi Agnieszka Stein w książce „Dziecko z bliska” –  kiedy to czytam myślę: „tak, dokładnie tak jest ale co mam z tym zrobić? Co mam zrobić żeby nie naciskać a jednak dostać ten ręcznik na miejscu, suchą podłogę w łazience, odrobione lekcje, drożny nos (w sumie co za problem wydmuchać go)”

Z tym pytaniem w głowie, czytam dalej „Dziecko z bliska” i dochodzę do miejsca, które rewolucjonizuje moje myślenie o latoroślach:

„Oto w pewnym momencie dziecko odkrywa nową strategię zaspokajania własnej potrzeby bezpieczeństwa. Próbuje doświadczać tego, że może ono samo budować sobie bezpieczeństwo wewnętrzne w oparciu o poczucie własnej skuteczności i wpływu na rzeczywistość, a niekoniecznie w oparciu o bliskość i zachowanie opiekuna. Oczywiście na początku zmiana ta wywołuje w życiu dziecka ogromne zamieszanie. Dziecko zaczyna tworzyć sobie, w swoim życiu i działaniu własną oryginalną strukturę. Wymyśla skomplikowane rytuały, przeciwstawia się, kiedy dorosły nie chce współpracować przy wprowadzaniu w życie jego pomysłu na ład i przewidywalność w jego własnym świecie. Zaczyna od wprowadzenia porządku w sposób, który jest w stanie zrozumieć. Domaga się decydowania o tym, którą drogą pójdzie na spacer/…/ chce naciskać guziki w windzie /…/ I jeszcze chce wybierać krzesło na którym usiądzie i kubek  z którego się napije”

Oto mam odpowiedź dlaczego żadne z młodych nie chce jeść na talerzu z gąsienniczką (ich wyjaśnienie że „jest dzidziuchowaty” przyjmowałam do tej pory, jak próbę wyprowadzenia mnie z równowagi a nie wyjaśnienie). Oni tworzą w ten sposób swój własny ład, próbują decydować o tym, na co realnie mieć wpływ. Nie ważne, że z mojego punktu widzenia, rysunek na talerzu nie ma znaczenia, to jest mój ład i moje myślenie

Czytam i mam rewolucję w głowie bo jak wiele się może zmienić, kiedy zaczynam wiedzieć w buncie budujące się poczucie bezpieczeństwa, w dodatku bezpieczeństwa w oparciu o poczucie własnej skuteczności i wpływu.

To do mnie, jako  psychologa bardzo przemawia, bo właśnie taką ideę próbuję przekazać innym – że prawdziwe poczucie własnej wartości, poczucie bezpieczeństwa buduje się w oparciu o siebie, a nie o akceptację otoczenia.

Agnieszka pokazuje że w domu rodzice nie mają  monopolu na ład, że są inne osoby próbujące swój ład wprowadzać i oczekujące współpracy w tym. Jako rodzic spadam z roli „egzekutora powinności” na pozycję osoby negocjującej i również modyfikującej swoje wyobrażenia jak powinno być.

Co jako rodzic mogę dostać za to dobrowolne „oddanie tronu” – trochę więcej współpracy, bo kiedy  nie naciska się tak bardzo to też dzieciaki nie buntują się aż tak  mocno i czasem zrobią coś z tego co chciałoby  się dostać.

Pojawi się tez więcej spokoju wynikającego ze zrozumienia i akceptacji tego co dzieje się w relacji z dzieckiem. Czyli nie mam co liczyć na suchą podłogę w łazience, przemyślane wieszanie ręcznika, drożny nos i sprawne spożywanie pokarmów z wybranych przeze mnie talerzy – mogę dostać tylko trochę mojego ładu, mogę się już nie spinać. Jednak jeśli zapragnę wrócić do naciskania sprężyn zawsze mogę tylko mam nie liczyć, że da to jakiś porażający długotrwały efekt.

Zdecydowanie inspirująca książka. Polecam >>>

Podobne wpisy:

1. Jak chronić dziecko przed niebezpieczeństwem w internecie?

Magia.

Właściwie każdy, kto do mnie zwraca się o pomoc, bardziej lub mniej świadomie na to właśnie  liczy, że powiem mu co ma zrobić, aby  z jego życia zniknął problem, który go właśnie trapi. Gdybym miała wybrać zdanie jakie najczęściej słyszę  to zdecydowanym numerem jeden byłoby pytanie:

CO MAM ZROBIĆ ? Co robić, jak zrobić krok do przodu, jak ruszyć z miejsca

A zaraz potem, po tym pytaniu następuje długi i szczegółowy opis tego co nie gra w życiu danej osoby oraz tego jak na wiele różnych sposobów próbowała rozwiązywać swój problem i jak to się nie udawało. Bez względu na  to co jest początkową trudnością, schemat zawsze jest taki sam – skupienie na tym co boli i pragnienie,  żeby to znikło, najlepiej od razu, najlepiej za pomocą jakiejś „magicznej psychologicznej formuły”.

Trochę czasu minęło zanim doszłam do punktu w którym stało się jasne, że taka formuła nie istnieje nie dlatego, że nie istnieje magia, tylko dlatego, że nic nie może,  z życia człowieka  po prostu  zniknąć, aby w tym miejscu nie pojawiało się coś innego. Jeśli Twoje życie organizuje się wokół jakiejś sprawy (lęku, nałogu, nieopanowanych emocji, stłumionych emocji, depresji, trudnej relacji z kimś bliskim) to gdy ona zniknie to Twoje życie też się zmieni, bo coś innego będzie musiało je organizować. Za każdym zniknięciem czegoś stoi pojawienie się czegoś nowego. A możliwości tego co może się pojawić w miejsce aktualnych problemów jest nieskończenie wiele. Więc, kiedy ktoś chce aby w magiczny sposób odmieniło się jego życie to powstaje pytanie co miałoby w tym jego odmienionym życiu być. Co dzięki magicznej formule mielibyśmy przywołać w miejsce obecnego problemu?

Jeśli, w znanej bajce, rybak poprosiłby Złotą Rybkę, aby jego biedna chata zniknęła, zostałby bezdomnym czy właśnie o to mu chodzi? Jeśli chcesz aby Twój problem zniknął to czego chcesz w to miejsce, samo zniknięcie nie wystarczy, bo może się okazać, że masz znacznie większy problem niż poprzednio. Zacznij więc od tego,  że dokładnie powiesz sobie co ma być w tym Twoim nowym zmienionym życiu? Zobacz oczami wyobraźni siebie w tej lepszej przyszłości kiedy już magia zadziałała i sprawdź czy to jest właśnie to, o co Ci chodzi.

Wiem, że to ławo napisać coś takiego: „wyobraź sobie co ma być w miejsce problemu”

a znacznie trudniej to wcielić w życie. Dlatego napisałam książkę, która pokazuje krok po kroku co zrobić, aby dopomóc magii – jak to zrobić aby w sytuacji trudnej, nieraz bolesnej, zacząć myśleć o tym co ma być, a nie o tym co ma zniknąć.

Właśnie po to, aby móc ukierunkować swoją energię i działanie na to, co ma być. Bo im lepiej wiesz czego chcesz, tym więcej możliwości jesteś w stanie zobaczyć. Wykorzystaj pomysły z książki  i sprawdź czy magia istnieje.

Jeśli chcesz zajrzeć do tego, co jest w środku książki to KLIKNIJ aby przeczytać darmowy fragment

A tak mówią o książce ci, co ją mieli okazję przeczytać:

Podobne wpisy:

1. Gdy nie wiesz co zrobić, zastanów się jaki jest twój cel

„Zrozumienie jest nagrodą pocieszenia dla przegranych”

Jeśli jednak masz w sobie gotowość i prawdziwe pragnienie zmiany, nie będzie Ci przeszkadzało, że pobudka jaką zafunduje Ci ta książka niekoniecznie będzie przyjemna.
W sumie kto chciałby się obudzić? Pobudki z reguły nie są przyjemne.
A wg. metody est – to właśnie masz zrobić aby Twoje życie mogło zacząć funkcjonować – obudzić się.
Myślisz, że żyjesz świadomie, jednak to co sprawia, że przeżywasz lęk, problemy i zniechęcenie wynika stąd, że wiele lat swojego życia poświęcasz na nieprzeżywanie. Jest tysiące sposobów nie przeżywania swojego życia – nie tylko uzależnienie czy granie różnych ról w relacjach z innymi

Siłą tej książki nie jest to, że opisuje jedną z kontrowersyjnych i owianych mitami, metod samorozwoju – ta książka sprawia, że sami stajemy się uczestnikami – sami stajemy wobec prawdy o swoim życiu i o tym, jak unikamy przeżywania, jak sami sprawiamy, że nasze życie nie wygląda do końca tak jakbyśmy tego chcieli.
To dobra rzecz dla tych, którzy wiedzą, że potrzebują zmiany, wiedzą co nie działa w ich życiu, ale jakoś nie mogą podjąć decyzji o tym, żeby wziąć odpowiedzialność za zamiany.
Chcą czegoś ale jednocześnie nie osiągają tego.

Jeśli chcesz już teraz zacząć czytać to kliknij TUTAJ: „Księga est”
a jeśli chcesz najpierw posłuchać co mówi Joe Vitale o tej książce i o tym jaki wpływ wywarła na jego życie to obejrz film:

Jeśli teraz chcesz zacząć czytać „Księgę est” to kliknij TUTAJ „Księga Est”

Tytuł książki może sugerować, że rzecz jest o jakiejś super nowoczesnej metodzie psychoterapii. O czymś, co jest więcej niż tylko metodą.

Nic bardziej mylącego. LeShan przypomina w niej i na swój własny sposób opowiada, o starej znanej prawdzie, że najistotniejszym czynnikiem uzdrawiającym w psychoterapii jest nie metoda, tylko dobra i głęboka relacja pomiędzy psychoterapeutą a jego klientem.

Moc uzdrawiania nie tkwi w technikach i ogólnych zasadach nurtów terapeutycznych. Zawiera się w zdolności terapeuty do tworzenia optymalnego dla danej osoby „środowiska wzrostu”. Metoda może okazać się skuteczna dopiero wtedy, gdy będzie korespondować z indywidualnymi potrzebami danej osoby, wobec której jest stosowana.

Refleksje LeShana dotyczące relacji pomiędzy psychoterapeutą a jego klientem mogą być szczególnie interesujące dla psychoterapeutów, dopiero rozpoczynających swoją przygodę z terapią. Dla bardziej doświadczonych stanowić mogą przypomnienie i powrót do tego, co łatwo może się zgubić w codziennej rutynie.

wyd. PI NLP, 2008 Warszawa

Co czuje człowiek w manii?
Co czuje w depresji?
Jak to jest gdy depresja i mania splatają się ze sobą? dlaczego w depresji nie można się wziąć w garść, a w manii opamiętać i zacząć myśleć?

Łatwo to zrozumiesz i poczujesz czytając książkę Terri Cheney „Na huśtawce emocji”

To książka mocna, poruszająca, bardzo wyrazista, miejscami drastyczna. W sugestywnych obrazach, opowiada o objawach i skutkach choroby dwubiegunowej.

Donata Kurpas – psychoterapeuta:

Puszczałeś kiedyś latawce podczas burzy? A może tańczyłaś tango z falami morskiego przypływu? Taki był świat Terri… Sztywny, ale nieprzewidywalny, zawarty w ramach mknącego rollercoastera emocji z Terri jako pasażerką wydziedziczoną przez ukochanego, umierającego na raka ojca… W górę – ku manii, nielegalnemu szczęściu, któremu towarzyszył zapach lilii Casablanca jako złudzenie blasków świata, a potem w dół – ku depresji, „czarnej bestii”, od której śmierć była zaplanowanym wybawieniem, poprzez okrutne stany mieszane, kiedy to ciosy zadawane innym pozostawiały w niej samej głębokie blizny…
Razem z Terri wchodzimy w świat, w którym największe zwycięstwa są kapitulacjami. Zabiera nas ona w Odyseję epizodów manii i depresji składających się na lata Prozacu wśród znikających marzeń, jako elementów puzzli przyszłości. Kolejno przemijają: marzenia o niemowlęcym łóżeczku, białe sztachety płotu, bliskość i jasny horyzont kariery.
Razem z Terri docieramy jednak do niełatwego spotkania z normalnością, której autorka uczy się każdym ze zmysłów, a w której mówienie prawdy okazuje się być sztuką…

Zadziwiająco szczere wspomnienia amerykańskiej prawniczki związanej
z przemysłem rozrywkowym, która przez lata zmagała się depresją dwubiegunową.
W tej wstrząsającej, a zarazem pełnej nadziei opowieści, Terri Cheney przedstawia objawy
i skutki niszczycielskiej choroby, która omal jej nie zabiła.
Borykając się na przemian z czarnymi głębinami depresji i beztroskimi wyżynami manii, autorka doświadczyła ekstremalnych emocji i przeżyć. W swojej książce opowiada
o wielokrotnych próbach samobójczych, stanach bliskich śmierci, nocach w więzieniu, niekontrolowanych ekscesach seksualnych, problemach w pracy i zniszczonych przez chorobę przyjaźniach. Pokazuje swoją walkę o zachowanie równowagi psychicznej – kolejne cudowne leki, ucieczka w alkohol, terapie u psychologów, a wreszcie ratujące życie elektrowstrząsy.
Książka pomaga zrozumieć istotę tej choroby i niesie nadzieję tym, którzy muszą się z nią zmagać.

O autorce

Terri Cheney specjalizowała się w prawnych aspektach własności intelektualnej, pracując dla kilku znanych firm w Los Angeles. W ciągu 16 -letniej kariery reprezentowała takie osobistości, jak Michael Jackson czy Quincy Jones oraz studia filmowe, takie jak Universal Studios i Columbia Pictures. Obecnie poświęca swój talent na rzecz chorych psychicznie. Została członkiem Środowiskowego Zarządu Doradczego w UCLA Mood Disorder Research Program (Programu Badawczego Zaburzeń Nastroju) i prowadzi cotygodniowe spotkania grupy wsparcia w Instytucie Neuropsychiatrii UCLA.