PSYCHOLOG ON-LINE eKalinowska.pl » filmy

Co to jest akceptacja?

Kalinowska — Sat, 20 Nov 2010 17:03:31 +0000

Ktoś mnie niedawno zapytał „co to jest akceptacja”?
Kiedy zobaczyłam ten film pomyślałam „tak, to jest jedna z odpowiedzi na to pytanie”

Pewnego dnia syn spytał swojego ojca:

- tato, przebiegniesz ze mną maraton?
I ojciec zgodził się.
Przebiegli razem swój pierwszy maraton.
Innym razem syn znów spytał ojca:
- tato, czy przebiegniesz ze mną maraton jeszcze raz?
I ojciec powiedział „tak synu, przebiegnę jeszcze raz”
Syn znów spytał ojca:
- tato, wystartujemy razem w Ironman? (4km pływania, 180 km rowerem i 42 km biegu)
Ojciec powiedział:
- tak synu, zrobię to z Tobą.

Umysł kobiety i umysł mężczyzny

Kalinowska — Sat, 08 May 2010 21:17:49 +0000

Odwaga jest w Tobie

Kalinowska — Tue, 13 Oct 2009 20:53:00 +0000

Jak podnieść poczucie własnej wartości?

Kalinowska — Tue, 12 May 2009 06:14:00 +0000

Gdy źle myślisz o sobie i nie jesteś pewna własnej wartości, wówczas przywiązujesz dużą uwagę do tego, co mówią i jak reagują na Ciebie inni ludzie. Będziesz starać się domyślać tego, co o Tobie myślą i dążyć do spełniania cudzych oczekiwań.
Chcesz w ten sposób zyskać pozytywne opinie na swój temat, łudzisz się, że wtedy będziesz mogła sama zacząć dobrze myśleć o sobie.
To nie jest dobra droga do poczucia własnej wartości, to raczej ślepa uliczka.

Film, który chcę Ci dziś zaproponować do obejrzenia, może być dobrą ilustracją tego, co się dzieje, kiedy poszukujesz dowartościowania na zewnątrz.

Choć historia, którą pokazuje jest o miłości, to przy okazji widać w niej klucz do dobrego poczucia własnej wartości. Zapraszam:
Film jest po angielsku, więc pozwolę sobie go streścić poniżej

To historia o człowieku, który lubi oglądać uśmiech na twarzach innych ludzi. Zakłada, więc w podziemiach centrum handlowego, punkt „dowartościowywania”. Przychodzi do niego człowiek, a on mu mówi o tym, co widzi, że jest wspaniałym człowiekiem, że dobrze wygląda, że wykonuje potrzebną pracę itp.., Gdy mówi te wszystkie dobre rzeczy ludziom, oni się rozpromieniają i wzmocnieni wracają do swoich spraw. Punkt zdobywa niezwykłą popularność. Jednego dnia, człowiek ten spotyka pewną panią fotograf, która jest niezwykle oschła i nieprzyjemna, ale za to bardzo piękna.
Ludzie na zdjęciach są poważni i nie ma na ich twarzach cienia uśmiechu.
Zakochuje się w niej i pragnie wszelkimi znanymi sobie sposobami wywołać uśmiech na jej twarzy, ale to się nie udaje. Żadne dobre słowa, doceniające jej osobę nie działają. W końcu się poddaje i już więcej nie próbuje.
Jest tak przybity, że nie może docenić innych ludzi i jego „Punkt Dowartościowywania” upada. Przez przypadek zaczyna zajmować się fotografowaniem innych ludzi i jego umiejętność doceniania innych znowu powraca. Gdy fotografuje innych mówi im o tym, co widzi w nich mocnego, dobrego i ludzie zaczynają się prawdziwie uśmiechać. Pewnego dnia, fotografuje kaleka kobietę na wózku inwalidzkim, mówi o jej pięknych oczach i sukience, która jest świetnie dobrana do oczu, mówi jej, że jest naprawdę piękna. Naprawdę docenia ją. Nie skupia się na wózku i na nieszczęściu, jakie jest jej udziałem, mówi o tym, co widzi dobrego poza jej inwalidztwem. Kobieta zaczyna się uśmiechać.
Okazuje się, że to jest klucz do uwolnienia uśmiechu dziewczyny, w której się zakochał, ponieważ inwalidka okazała się być jej matką.

Ta historia może być oglądana na różne sposoby i różne treści można z niej wydobywać, to, co zwraca moją uwagę, to fakt jak nietrwałe może być budowanie poczucia wartości na czymś, co płynie z zewnątrz.
Ludzie odwiedzający Punkt Dowartościowywania, wracali tam. Słowa, które słyszeli nie utrzymywały się w nich zbyt długo. Gdy człowiek, który im zapewniał dowartościowanie nie mógł tego robić dalej – odeszli smutni. Nic w nich nie zostało z tego, co słyszeli wcześniej. Dobre słowa „przeciekły przez nich, jakby nie miały punktu zaczepienia.
A przecież nie stali się inni, niż wtedy, gdy słyszeli dobre słowa. Oni sami byli tacy sami, nadal mieli te dobre cechy, o których mówił ten człowiek. Ale gdy go zabrakło, nie mogli się czuć wartościowi.
Czy znasz to uczucie niepewności i smutku, gdy ktoś, od kogo spodziewasz się docenienia i akceptacji, nie robi tego. Jak szukasz wtedy w SOBIE przyczyny, jak złościsz się na siebie samą, podczas gdy brak wyrażonej akceptacji nie zależy w rzeczywistości od tego jaka Ty jesteś, tylko od stanu tej osoby, od czegoś, co w rzeczywistości jest poza Tobą.

Ci ludzie nie musieliby wracać wciąż do tego punktu, gdyby zaczęli wierzyć, że naprawdę są tacy, jak mówił ten człowiek, gdyby sami nauczyli się tak jak on dostrzegać to, co jest dobre, wydobywać to i robić z tego ważną rzecz.

Gdy pozwolisz swojemu wewnętrznemu głosowi, mówić w ten sposób, gdy odważysz się wierzyć w to, że jesteś wartościową osobą, wówczas nie będziesz potrzebowała Punktu Dowartościowania. Wystarczy oderwać się na chwilę od swojego problemu, swojego „inwalidztwa” i docenić to, co jest poza nim, wydobyć to i uczynić z tego ważną rzecz.
Bo jesteś taka, jaka myślisz, że jesteś i tak Cię spostrzegają inni ludzie.

Więcej informacji o tym jak to zrobić aby zmienić swój sposób myślenia o sobie i podnieść poczucie własnej wartości, możesz znaleźć w książkach:
„Bądź swoim najlepszym przyjacielem” i „Jak pokochać siebie„

Podobne wpisy:

Jak mogę pomóc osobie uzależnionej od alkoholu

Kalinowska — Sat, 25 Apr 2009 19:35:00 +0000

Video nagrane w Ośrodku POLANA. Terapeuta uzależnień Zofia Majtczak mówi o tym, jak można pomóc bliskiej osobie uzależnionej od alkoholu

Podobne wpisy:

Uzależnienia – dlaczego nie mogę przestać, choć wiem, że mi to szkodzi

Nick Vujicic – Jak podnieść się z upadku?

Kalinowska — Fri, 13 Mar 2009 16:56:00 +0000

Obejrz ten film do końca, mimo iż, być może będzie dla Ciebie trudne, oglądać coś tak nasyconego emocjami. Zobacz go jednak, dobrze pokazuje, że radość życia i poczucie szczęścia są, nie tyle korzystnym zbiegiem okoliczności, co wewnętrzną postawą.

Podobne wpisy:

Alkohol nie jest lekarstwem na smutek

Kalinowska — Sat, 07 Mar 2009 00:07:00 +0000

Gdy źle się w życiu wiedzie, gdy umysł natrętnie tworzy czarne scenariusze, alkohol kusi natychmiastowym pocieszeniem. Jak za pomocą magicznej różdżki obraz świata staje się jaśniejszy.
Ale alkohol nie sprawia, że świat się zmienia, że nasze życie zaczyna iść innym torem, a problemy zostają rozwiązane. Daje ulgę tylko na chwilę.
Co więcej nie pozwala zobaczyć jaśniejszych stron życia, choć i takie zawsze są.

W naszym życiu jest wiele trudnych sytuacji, wiele negatywów, ale nie jest to cała prawda o świecie. To, jak wygląda nasze życie, zależy w dużej mierze od nas, od tego, na czym skupiamy swoją uwagę i czy chcemy dostrzegać sprawy z różnych stron.
Działanie alkoholu, nie poszerza naszej perspektywy. Ktoś skupiony na trudności, upijając się nie zaczyna doceniać, tego, że jest jeszcze coś innego w jego życiu. Uwaga nadal jest przyciągnięta przez trudności, ale alkohol zaćmiewając umysł sprawia, że nie odczuwa się jej aż tak bardzo.

Gdy zamroczenie alkoholem minie, człowiek dalej będzie widzieć tylko ten fragment rzeczywistości, który boli.
Tak idzie w ruch machina uzależnienia. Jeśli jedynym sposobem, aby poradzić sobie z czarną wizją świata jest picie, to człowiek będzie pić regularnie, bo alkohol tej wizji nie rozjaśnia. Co więcej alkohol pity regularnie, trwale obniża nastrój. Czyli im częściej ktoś pije tym trudniej będzie mu zobaczyć, coś innego niż trudności i tym częściej będzie miał ochotę uciekać w alkohol.

Granica uzależnienia nie jest czymś, co można zauważyć w trakcie procesu uzależniania się. Tzn. człowiek zdrowy zaczyna radzić sobie z jakimiś emocjami za pomocą alkoholu, pije i wie, że nie jest uzależniony. Ale pijąc zaczyna się uzależniać, choć cały czas myśli, że nie ma takiego problemu. Gdy stanie się dla niego jasne, ze coś się zmieniło jest już właściwie za późno. To się już stało a do wcześniejszych problemów dołączają się nowe.

Posłuchaj co mówi o początkach uzależnienia psycholog – Agnieszka Paczkowska z Ośrodka POLANA

Podobne wpisy:

Poczucie własnej wartości – jak pięknie się różnimy

Kalinowska — Wed, 18 Feb 2009 15:39:00 +0000

Być może był taki dzień, kiedy czułaś się tak inna od innych… Być może poczułaś się z tym niepewnie… może nawet złościłaś się, że nie jesteś taka jak….
Może mówiłaś sobie: inni są wspaniali, dlaczego nie mogę być jak oni. I czułaś jak twoje poczucie wartości pikuje w dół…..

Zobacz jak piękny jest świat różnic.
Obejrz film.
Zwróć uwagę jak taniec Matta zmienia się, gdy zaczynają tańczyć inne osoby. Nie ma tańca bardziej lub mniej właściwego – każdy tańczy swój własny… niepowtarzalny…. i to jest właśnie piękne.

Zatańcz razem z nim, poczuj siebie w tym tańcu i doceń swoją niepowtarzalność.

Popatrz jeszcze raz na tych ludzi, jak tańczą.

Pomyl o tym, jak absurdalne wydaje się oczekiwanie, że wszycy będą tacy sami.

Ile razy w swoim życiu uznajesz czyjś taniec za wzór, za to jak powinnaś coś zrobić – ile razy masz do siebie pretensję za to, że jesteś inna niż wzór, który sobie znalazłaś.

Zobacz jak różni są ludzie

Zobacz jakie bogactwo kryje się w tej różnorodnosci – grubi i chudzi, młodzi i starzy, ekspresyjni i zamknięci w sobie, odważni i nieśmiali, tańczący i stojący z tyłu – wszyscy razem tworzą całość, która byłaby znacznie uboższa, gdyby byli tacy sami.

Pomyśl o tym, gdy złościsz się na siebie za to, że jesteś taka …………..

Dobrze, że jesteś.

Jeśli spodobało Ci się to, co tu zobaczyłaś, jeśli choć na chwilę poczułaś większą zgodę na siebie – napisz proszę poniżej dwa słowa o swoich refleksjach.
Dziękuję za komentarze

Podobne wpisy: