.

Teraz możesz odmłodzić swój mózg w sposób  łatwy i przyjemny, używając do tego specjalnie skonstruowanych gier komputerowych

Gra zapamiętaj i uporządkuj liczby

Możesz zagrać teraz albo po przeczytaniu instrukcji – jak przeczytasz instrukcję wiek twojego mózgu może obniżyć się nawet o 9 lat (sama sprawdziłam )
Graj albo czytaj dalej

Instrukcja do gry:

Jest to gra, która trenuje mózg zwiększając możliwości pamięci bezpośredniej i obszar pola widzenia

1. Kliknij [START]. Poczekaj aż skończy się odliczanie 3…2… 1…, wyświetlone zostaną liczby tak jak na obrazku:

2. Zapamiętaj jak najszybciej miejsca, w których są liczby wyświetlają się tylko przez 0.7 sekund
3. w miejscu liczb pojawiają się puste kółka tak jak na obrazku

4. Klikaj kółka zaczynając od miejsca gdzie była najmniejsza liczba, do miejsca gdzie była największa
5. W tym przykładzie trzeba kliknąć 3→8→9.

6. Po 10 próbach, program wyliczy twój wiek mózgu i wyświetli na ekranie.

Celem jest osiągnięcie wieku 20 lat.

Gra pobudza i wzmacnia rejony mózgu odpowiedzialne za pamięć i koncentrację

Teraz możesz zagrać kliknij

Gra w kolory

Zagraj lub przeczytaj instrukcję

W tym zadaniu są 4 obrazki. Tylko jeden obrazek nie pasuje do pozostałych – znajdź ten obrazek

Kliknij „START” a na ekranie pojawią się 4 obrazki.
W podanym przykładzie  jest to  obrazekw prawym dolnym rogu

Niebieski i czarny kwadrat umieszczone są inaczej niż na pozostałych obrazkach
Po 10 próbach wiek Twojego mózgu wyświetli się na ekranie

Teraz zagraj i sprawdź wiek swojego mózgu

Gra w odróżnianie kolorów liter od treści słowa określającego kolor

Odpowiedz jaki jest kolor liter.  Po 20 próbach program wyliczy wiek twojego mózgu

Kliknij „START” a pojawią się kolorowe litery

Odpowiedz jaki jest kolor liter w słowie na górze ekranu, wybierając słowo z nazwą tego koloru spośród słów w dolnej części ekranu.

W podanym przykładzie kolor liter jest czerwony, więc trzeba kliknąć słowo „Red”

A teraz możesz sobie zagrać kliknij

Życzę dobrej zabawy i sprawnego umysłu

Podobne wpisy:

1. Sprawdź, czy uda Ci się to, co zamierzasz.

O powiązaniach muzyki i naszej emocjonalności wypowiada się Iza Dębicka – muzykoterapeuta:

„Istnieje zależność pomiędzy preferowaną emocjonalnością zawartą w danym utworze, czy gatunku muzyki, a rodzajem dominujących emocji u danego słuchacza (lub wykonawcy).
Podobne zależności udowodniono pomiędzy preferowanymi kolorami a rodzajem dominujących emocji u danego odbiorcy.
Porównuje się także strukturę muzyki do struktury osobowości człowieka. Mówi się na przykład, że ktoś jest wewnętrznie uporządkowany, zintegrowany, ma dobrze uformowane granice psychologiczne. O muzyce z kolei mówi się (wśród mzuykoterpautów, jak i psychoanalityków muzycznych), że dana muzyka, dany utwór ma wyraźnie zarysowaną konstrukcję architektoniczną, wyraźnie zarysowane, czytelne, jednoznaczne różne elementy muzyczne; np. Rytm, czy linię melodyczną.

W Świecie muzyków bardzo często używane jest pojęcie rysunku linii melodycznej. Może on być bardzo różny i opisywany jest tak samo, jak rysunek w sztukach plastycznych.

Zasady diagnozowania pacjenta na podstawie preferowanej, jak i wykonywanej muzyki, są porównywane do diagnozowania na podstawie psychorysunku.
W jednym i drugim przypadku zwraca się uwagę na rodzaj preferowanej, czy zastosowanej do improwizacji „kreski muzycznej”.
Podobnie jak kreska pozostawiona na kartce papieru, tak i linia melodyczna oraz rytm realizowany na instrumencie mogą być płynne, wyraziste, czytelne, bądź mało czytelne, zamazane, chaotyczne, poszarpane. Ktoś może np. Grać bardzo głośno na instrumencie, a w psychorysunku, może bardzo mocno naciskać ołówkiem na kartę papieru. Melodia i rytm, tak samo jak rysunki na papierze mogą mieć czytelną lub zamazaną strukturę.

Jednym z najbardziej reprezentatywnych muzycznych testów osobowościowych jest „Test upodobań Muzycznych” Cattella i Ebera. Jego podstawą jest przypuszczenie, że za odmienne reakcje ludzi na ten sam utwór muzyczny, odpowiedzialne są różne typy osobowości, istnieje, zatem zależność pomiędzy preferencjami, czyli wyborami muzycznymi, a cechami osobowości i temperamentu także wtedy, gdy cechy te zostają zmienione pod wpływem choroby.”
(„Psychiatria Polska”, 1984, T.XVIII, nr 1, s. 57),

Dla przykładu możemy przyjrzeć się związkom osobowości i upodobania do muzyki jazzowej.

Uzasadniając związki pomiędzy strukturą muzyki jazzowej a strukturą osobowości jej słuchaczy/wykonawców, psychologowie muzyki, psychoterapeuci/ muzykoterapeuci, a nawet psychiatrzy, stosujący muzykoterapię, podawali najczęściej następujące argumenty:

Osobowości zależne „reprezentują” charakterystyczną formę komunikowania się: komunikat werbalny takich osób, często jest niejasny, nieczytelny, zamazany; czym bardziej zatarte granice psychologiczne, tym bardziej zatarte komunikaty werbalne.
Widać to szczególnie na przykładzie człowieka znajdującego się pod wpływem alkoholu, czy narkotyków: język jego jest nieczytelny, zamazany, metro – rytmika wypowiadanych zdań bardzo nierówna, z wyraźnie słyszalnymi przyspieszeniami, bądź zwolnieniami tempa wypowiedzi. To samo widoczne jest w „języku ciała”, motoryce ciała, a co zatem idzie, wykonywanej muzyce.
Stąd uważa się, że osoby z cechami zależnościowymi, są autorami muzyki z pozacieranymi granicami pomiędzy poszczególnymi „komunikatami” muzycznymi. Chodzi tu głównie o takie elementy, jak rytm, akcentacja (zmienna i nieregularna), metrum oraz linia melodyczna (z licznymi skokami interwałowymi – co oznacza m.in. bardzo dużą zmienność i skrajność nastrojów; bądź poszarpany i/lub zamazany rysunek linii melodycznej, często bardzo trudny do uchwycenia i zapisania na papierze nutowym)

Są rodzaje muzyki, które mogą wywoływać stany zbliżone tych, jakie osiąga się po zażyciu narkotyków. Tak jak już udowodniono dawno, muzyka może wprowadzać w stany głębokiego transu, czy wywoływać stany zbliżone do halucynacji. Obserwowano to wśród ludów pierwotnych, gdy w trakcie różnych obrzędów‚ monotonne Śpiewy, gra na instrumentach oraz jednostajny, monotonny taniec, wprowadzał w stany hipnoidalne.
Z kolei muzyka mocno popędowa, czyli głośna, szybka, piskliwa, z nieregularną metro – rytmiką (podobnie jak w jazzie) wywoływała silne stany ekstatyczne, często do tego stopnia, że w niektórych plemionach, kulturach, dokonywano autokastracji, okaleczenia własnego ciała, nie czując w ogóle bólu (kult bogini Kybele podczas obrzędów płodności czy derwisze z Iraku – głośne i długo trwające dźwięki bębnów + taniec wprowadzały derwiszów w stan silnej ekstazy, stąd łatwo było dokonać samookaleczenia).

Regularny kontakt z tego rodzaju muzyką, może po jakimś czasie wywołać rozregulowanie fizjologiczne organizmu (np. być źródłem rozregulowania biochemicznego mózgu; rozregulowanie neurohormonalne i hormonalne),a to z kolei może być źródłem trwałych zmian w strukturze tkanki nerwowej i w konsekwencji może doprowadzać do zatarcia granic psychologicznych odbiorcy. Muzyka o takim, a nie innym kodzie muzycznym, może mieć wpływ na podświadomość.

 

Osoby doświadczające trudnych emocji, często spontanicznie podejmują próby wyrażenia ich w różnych rodzajach twórczości. Niedawno na www.onet.pl pojawiało się następujące doniesienie:

Naukowcy amerykańscy uważają, że pisanie pomaga mózgowi w porządkowaniu emocji i obniża uczucie lęku, niepokoju oraz smutku, zaś opisywanie osobistych doświadczeń ma dodatkowo działanie oczyszczające, ponieważ hamuje obszary mózgu odpowiedzialne za zamęt emocjonalny i zwiększa aktywność w ośrodku samokontroli.

Badacze zapewniają, że poziom powstającej w tym procesie poezji lub prozy nie ma żadnego związku z jakością korzyści psychologicznych. Zdaniem ekspertów, metody terapeutyczne oparte na pisaniu mogą być wykorzystywane w walce z fobiami i lękami społecznymi.

Powyższą wiadomość komentuje specjalista Iza Dębicka – muzykoterapeuta:

„Już dawno to odkryli psychoanalitycy,zwłaszcza ci, co interesowali się twórczością i „badali” szeroko pojętą sztukę.

Przede wszystkim należałoby zaznaczyć, że zdolności kreatywne są tym większe, im wyższy poziom zdrowia psychicznego. Czym większe zaburzenia w sferze emocjonalnej, tym bardziej zanika potencjał twórczy. Jeśli jednak deficyty w sferze psychicznej nie są nazbyt duże, to poprzez stymulację zdolności kreatywnych, można pośrednio stymulować własnymi emocjami, stwarzać odpowiednie warunki do bezpiecznego ich ujścia.

Skoro szeroko rozumiana twórczość zależna jest w istotnym stopniu od swobodnego i świadomego przeżywania emocji, to ich werbalizacja (czy to w mowie, czy to pisaniu, czy komponowaniu) umożliwia podtrzymanie, czy wyuczenie asertywnej ekspresji własnego „ja” i własnych emocji, a co za tym idzie podtrzymania zdrowia somatycznego. To tylko część prawdy. Niestety, używanie wulgaryzmów w różnego typu wierszydłach, czy muzyczno – słownych wytworach rockowych nie ma nic wspólnego z autentyczną twórczością i najczęściej utrwala istniejące już zaburzenia osobowościowe; autor takiego wytworu tylko nakręca i tak już od dawna istniejącą w nim negatywną agresję oraz tendencje destrukcyjne i autodestrukcyjne. Podobnie „zamazywanie granic” w sztuce, nie przynosi zdrowia,lecz tylko pogłębia zatarcie granic psychologicznych, a więc nie sprzyja podtrzymaniu dobrostanu fizycznego.

Wracając jednak do informacji o dobroczynnym wpływie twórczości, wspominali o tym już dawno psychoanalitycy. Sam proces twórczy np. w tworzeniu kompozycji muzycznych, jest niczym innym jak intuicyjną próbą rozwiązywania wewnętrznych konfliktów, a więc swoistą potrzebą rozładowywania, przeżywanych wewnętrznych napięć, a co za tym idzie lęków.Jak widać, psychoanalitycy już dawno to odkryli; widać jak trafne są ich tezy; co prawda weryfikowane pozytywnie (w większości przypadków) na podstawie wieloletnich obserwacji, ale prędzej czy później pozytywnie weryfikowane także przy użyciu innych narzędzi pomiaru; co widać na przykładzie przytoczonych tutaj, doniesień. „

A jak to wygląda w praktyce? Zapraszam do dyskusji nt. „czy własna twórczość pomaga mi w radzeniu sobie z emocjami?”

Podobne wpisy:

1. Alkohol nie jest lekarstwem na smutek